Flavius Josephus, De Joodse oorlogen

Josephus, Joodse oorlogenIn 1935 werd Flavius Josephus (37-100) door een groep Poolse Joden postuum ter dood veroordeeld. Enkele jaren later gebeurde hetzelfde door een groep Franse Joden. En dat terwijl hij al ruim achttien eeuwen geleden gestorven is. Dit laat zien hoe diep de Joodse afkeer tegen hem zit. Door velen Joden wordt hij nog steeds gezien als de grootste verrader ooit. Tijdens de Joodse oorlog liep hij over naar de Romeinen.  Na de oorlog kreeg hij een positie aan het keizerlijke hof en schreef hij zijn beroemd geworden werken . In 79 voltooide hij ‘de Joodse oorlogen’ waarin hij de gebeurtenissen rondom de Joodse opstand beschrijft. Het is nog steeds de belangrijkste bron voor die periode. Vervolgens begint hij aan ‘de Joodse oudheden’. Hierin beschrijft hij de geschiedenis van de Joden vanaf de schepping tot zijn eigen tijd. Met name de laatste periode die hij beschrijft (vanaf boek 12) is interessant. Als één van de weinige buiten-Bijbelse schrijvers noemt hij de naam van Jezus. Hoewel de historische betrouwbaarheid van beide werken niet altijd na te gaan is, blijft hij boeien. Het beschrijft op unieke wijze één van de boeiendste perioden uit de Joodse geschiedenis.

Toen in het jaar 66 de Joodse opstand tegen de Romeinen uitbrak werd Flavius Josephus aangesteld als commandant over de troepen. Als legeraanvoerder bleek hij meer bezig met de interne strijd en het handhaven van de orde dan het bevechten van de Romeinen. Als hij zich uiteindelijk terugtrekt in de stad Jotapata richt hij daar een enorme slachtpartij aan. Volgens eigen zeggen overreedde hij zijn manschappen daarna om collectief zelfmoord te plegen. Hijzelf zou de laatste zijn. In plaats van zichzelf te doden gaf hij zich over aan de Romeinen. Hij voorspelde dat de opperbevelhebber Vespasianus keizer zou worden. Toen dat daadwerkelijk gebeurde werd hij rijk beloond. Als dienaar aan het Romeinse hof schreef hij vervolgens ‘de Joodse oorlogen’ en later ‘de Joodse oudheden’. Over de precieze gang van zaken en de waardering die we daaraan moeten geven is tot op de dag van vandaag discussie. Ook wordt de historische betrouwbaarheid van zijn werken nogal eens betwijfeld. Flavius is vooral een apologeet die waardering wil kweken voor de Joodse zaak en het Joodse volk. We kunnen hem niet meten met de maatstaven van de moderne geschiedschrijving. Feit is wel dat beide werken ons een schat aan informatie geven over de tijd van het Nieuwe Testament die in geen enkel ander werk te vinden is.

‘De Joodse oorlogen’ en ‘De Joodse oudheden’ zijn samen uitgeven onder de titel ‘De oude geschiedenis van de Joden’.