Corrie ten Boom, De schuilplaats

Corrie Ten Boom, de schuilplaatsCorrie Ten Boom (1892-1982) was een Nederlandse verzetsstrijder en evangeliste. Ze woonde tijdens de oorlog in de Haagse Barteljorisstraat boven de horlogewinkel van haar vader. Tijdens de Tweede Wereldoorlog boden ze onderdak aan een Joods gezin en diverse andere onderduikers. Op 28 februari werden ze verraden, overvallen en gearresteerd. De vader van Corrie, Casper Ten Boom, overleed in de gevangenis in Scheveningen. Corrie kwam samen met haar zus Betsie in Ravensbrück terecht. Betsie overleed daar op 14 december 1944. Corrie zelf kwam enkele dagen later vrij, na later bleek door een administratieve fout. Na de oorlog reisde Corrie de wereld over om haar verhaal te vertellen, maar vooral ook te vertellen over de liefde en vergeving van God. Ze schonk vergeving aan de man die hen verraden had en aan één van de kampbewaarders uit Ravensbrück. In De schuilplaats volgen we haar levensverhaal. Een verhaal van moed, geloofsvertrouwen, vergeving en liefde.

Het vertrouwen op God komt op een bijzondere manier naar voren in wat Corrie vertelt over de eerste nacht in de barakken van Ravensbruück. Met vele vrouwen liggen ze opeengepakt op houten stapelbedden van drie verdiepingen hoog. Het is er verstikkend heet en het krioelt van de vlooien. Corrie vraagt zich hoe ze hier ooit kan overleven.  En dan herinnert haar zus Betsie zich deze tekst die ze eerder die dag heeft gelezen. 1 Tes. 5:18, ‘Dankt, God in alles!’ ‘Dat is het Corrie, dat is Zijn antwoord! Dankt God in alles! We moeten God danken voor elk nieuw ding in deze barak.’ En ze begon: ‘Dank u dat we hier samen mogen zijn, dank u voor de Bijbel die we mogen hebben.’ En Corrie zei haar na: ‘dank u Heere, dat we hier samen mogen zijn, dank u voor de Bijbel.’ Betsie bad verder: ‘Dank u voor de overvolle bezetting. Omdat we met zoveel zijn kunnen ook velen het evangelie horen.’ Na enig aarzelen zie Corrie haar na: ‘Dank u Heere, voor deze opeengepakte, samengeperste mensenmassa.’ Betsie vervolgde: ‘Dank, u voor de vlooien…’  De vlooien! Dat was teveel voor Corrie. ‘Betsie, dat is onmogelijk. Het is onmogelijk te danken voor de vlooien.’ ‘Maar dat staat er wel’, zo antwoordde Betsie, ‘er staat niet dankt God voor de fijne dingen, er staat dankt God in alles!’ Maar God danken voor de vlooien dat kon Corrie niet. Daarvoor kan je God toch niet danken! Een tijd later bleek echter dat het juist vanwege deze vlooien was dat de bewakers niet in de slaapbarak durfden te komen en ze daar ongestoord Bijbelstudie kon doen. De vlooien hadden hen beschermd!